Na wyganianiu Puszkin nadal tworzył. Powstało wiele wierszy, m.in. Jeniec kaukaski, Fontanna Bachczyseraju, Cyganie. Poeta mieszkał w wielu miejscach, najdłużej Odessie, na Kaukazie i na Krymie. Okres ten to także początek pracy nad poematem Eugeniusz Oniegin.
Jesienią 1824 roku wydana nowe orzeczenie w sprawie Puszkina. Kara zesłania została zamieniona na odosobnienie w rodzinnym majątku jego matki. Wówczas poeta napisał tragedię romantyczną - Borys Godunow, przetłumaczył także kilka wierszy Adama Mickiewicza. W 1831 roku zakończył pracę nad poematem Eugeniusz Oniegin. Wówczas powstały również: Opowieści świętej pamięci Iwana Piotrowicza Biełkina oraz małe tragedie (Skąpy rycerz, Mozart i Salieri, Gość kamienny i Uczta podczas dżumy).
Żoną Puszkin była Natalia Nikołajewa Gonczarowa, ślub odbył się w lutym 1831 roku. Młode małżeństwo zamieszkało w Petersburgu, ale pod restrykcyjną kontrolą policji. Puszkin napisał w tym okresie wiersze: Oszczercom Rosji i Rocznica Borodina oraz powieści: Dubrowski, Dama pikowa i Córka kapitana. W 1837 roku opublikowano poeta artysty - Jeździec miedziany, zainspirowany Ustęp III Dziadów Mickiewicza. W tym samym roku Aleksander Puszkin zmarł w wyniku odniesionej rany po pojedynku z francuskim emigrantem G. d'Anthèsem. Walaka toczyła się w obronie honoru żony, najprawodopodniej była to zaplanowana intryga dworska.