Debiut Anny Achmatowej miał miejsce w 1907 roku. Wiersz „Na jego ręce błyszczących pierścionków mnóstwo…” został opublikowany w rosyjskojęzycznym paryskim dwutygodniku Sirius. Na łamach rosyjskiego pisma, po raz pierwszy utwór Achmatowej ukazał się w 1911 roku.
Poezja Achmatowej odznaczała się walką o równouprawnienie, pełna była psychologicznej analizy i manifestu akmeistów. Od 1917 roku, w obliczu wojny, poetka odchodzi od swych pierwotnych założeń, ale tematyka utworów pozostaje niezmienna. Kolejnymi tomikami wierszy są: Białe ptaki, Ziele przydrożne i Anno Domini MCMXXI. Czasy II wojny światowej to również okres, kiedy Achmatowa tworzy poezję, jednak znaczna część ówczesnych zbiorów zostaje utracona w wyniku częstych przeprowadzek.
Ważnym wydarzeniem, bezpośrednio oddziałującym na twórczości poetki, było dwukrotne aresztowanie jej syna. Powstał wówczas wiersz: Requiem. W 1940 roku ukazał jest niewielki tomki poezji. Artystka tworzyła także Poemat bez bohatera, gdzie opisywała losy Rosjan po wydarzeniach październikowych. W 1943 roku w czasopiśmie Prawda ukazał się wiersz Męstwo.